We naderen de eindfase van de 12e etappe. Waar je een gesloten peloton verwacht met de bedienden van de sprinters op een brede voorste rij, wordt de groep steeds weer uitgerekt door ontregelaars. Die pogen de ingestudeerde patronen van de sprintploegen te verzieken, zodat ‘t het liefst geen – of in elk geval geen ordentelijke – massasprint kan worden. Een van deze piraten is de Amerikaanse kampioen en hardrijder Quinn Simmons. Tv-analist Michael Boogerd meent zijn waardering voor de al eerder in deze Tour initiatiefrijke Yank te moeten uitspreken, maar lijkt een vorm van verbale dyslexie te hebben: “Hij kraant zich werig…” looft hij de fietsende hippie uit Durango, een gekend cowboy-dorp in menige Western.
Het verstoren van de sprintambities gebeurt echter op een andere manier: Fernando Gaviria, de Colombiaanse sprinter met etappezeges in een eerdere Tour en Giro, tikt het achterwiel van een andere renner aan en gaat hard onderuit. Behalve dat hij zelf niet meer kan meesprinten neemt hij anderen mee in zijn val en is het dus weer eens chaos in de massa. Met een gebroken sleutelbeen rijdt hij de laatste meters met een ploeggenoot nog uit, maar moet uiteindelijk de Tour verlaten, terwijl hij net weer in vorm leek te komen. Het ‘Kelderman-syndroom’ noemt Touroperator monsieur Caspers dat.
Merlier heeft het minst last van de chaos en wint zijn derde etappe; Kooij komt nog dichtbij, maar helaas…